Ο κόσμος σου..

Ο κόσμος μου είναι η οθόνη μου. Είναι ο ήχος κλήσης μου και το ξυπνητήρι. Είναι εκείνη η σκέψη που φοβάμαι τόσο να πλησιάσω. Και που μ’ αρέσει να το σκέφτομαι ότι υπάρχει. Είναι εκεί που νοερά καταφεύγω λίγο πριν με πάρει ο ύπνος.

Είναι ο τρόπος που θέλω τα πράγματα να λειτουργούν. Είναι εσύ, λίγο οι άλλοι, και πιο πολύ απ’ όλα είναι εγώ. Εγώ είναι αυτός. Αυτός είναι και για σένα κάτι, αλλά όχι ο δικός μου. Είναι ο δικός σου. Ο κόσμος σου..

Ο τρόπος που προχωρώντας σκέφτεσαι, και ότι σκέφτεσαι. Η άποψη που ακολουθείς χωρίς ούτε μια φορά να σκεφτείς γιατί. Κοιμάσαι πάντα ίδια και ξυπνάς κάθε φορά με άλλα λόγια στο στόμα. Καμιά φορά σκέφτεσαι κάποιο τραγούδι. Η προφύλαξη οθόνης που επέλεξες, και το αν επέλεξες κάποια ή όχι. Όλα αυτά είσαι εσύ. Κι εσύ είσαι ο κόσμος σου. Λίγα λίγα κάθε μέρα σε φτιάχνουν. Και νομίζοντας πως τα ορίζεις, γίνεσαι. Γεννιέται από μέσα σου, από το μηδέν μία εικόνα. Για σένα. Για τον κόσμο σου.

Ο κόσμος μου είναι καλύτερος. Κι αυτό, είμαι εγώ. Το αντίθετο δεν ξέρω τι θα μπορούσε να λέγεται, μα ξέρω πως δεν θα το σκεφτόμουν ποτέ.

Ενώ εσύ μπορείς.

Σκέφτεσαι αλλιώς. Σ’ αρέσει η ζάχαρη ενώ εμένα όχι. Κάποια φορά που έκλαιγα, εσύ αλλού γελούσες. Και, αν σε έβλεπα θα θύμωνα. Που κλαίω ενώ εσύ γελάς.

Μα δεν σε είδα. Γιατί εγώ βρισκόμουνα εδώ. Εσύ εκεί, και ήξερες πως ότι έβλεπες, συνέβαινε εδώ.

Για μένα εκεί, για σένα εδώ. Και το αντίστροφο.

Όλα!

Όλα.. πάντα!

Κάποια στιγμή θα βγούμε έξω.

Και δεν θα τρέχουν πάνω μας συναισθήματα.

Και τότε αυτά που θα αλλάζουν θα είναι άλλα.

Για τη χαρά μου τρέχω. Όπως όλοι.

Συνεχώς το σκέφτομαι για να μη το χάσω όταν θα πρέπει να το ξέρω…

Καλύτερα… Πάντα καλύτερα. ..

Και μόλις το είπες , σαν από θαύμα –μήπως δεν είναι..;

Φλέγεσαι! -και τότε τι είναι… και ποιο…

Πάλι σαν κουτός μιλώ!

Δεν είμαι! -το ξέρεις…

Στίξη σε λάθος σημεία και

υπογράμμιση ένταση φουντωμένος θυμός και

ένας όμορφος λαιμός!

-καθαρός και συνεχόμενος

-επιμήκης, αυθόρμητος στενός

-λαμπρός δυναμωτικός

-χυμός!.

Απλότητα επανακτώ!

-θεληματικά πηγούνια μπράτσα κορμί

Φωτιά!

Καλή!

Κακιά!

-καλή..!

Φυσικά!

«Μα ναι!» -κάποτε,

Κάποτε θα μπεις!

-θα πεις…

Θα προσπεράσεις τα παχιά και θα χαρείς!

Σαν όνειρο, γιατί απλά δεν ξέρω να στο πώ!

-μόνο να στο δείξω μπορώ..

-και τότε…

Κλείσε τα μάτια σου! Δες!

-σου δείχνω…

Πως πειράζω , πότε, και γιατί!

Κλείσε το μάτι σου και αμέσως γέλα!

-κλείσε το μάτι σου κι αμέσως έλα..

[!?]

Τέλος πάντων…

αυτή η σχέση με τα πλήκτρα σου που με τραβάει –αν κάτι, είναι πάνω σου…

Το χάπι

Ετέρνιτυ και άλλο πάλι θέλω να πώ!

Καλώς το πάλι!

Κτήμα και όμορφη μορφή

-ανύπαρκτη

-κάτι το θλίβει

Για κάποιον πίσω μένει…

Τον περιμένει;

-σκέφτεται…

Και περιμένει!

Τι θέλει;

Είχε παλέψει για να ξεφύγει αλλά μάταια είπαν.

Οι πιο πολλοί…

Γιατί αυτοί, ποτέ δεν πίστεψαν πως είχε αφήσει κάτι τέτοιο να συμβεί!

Σ’ αυτόν , σ’ αυτούς , σε όλους…

Τίποτα!

Έτσι τον ήξεραν και έτσι φρόντιζαν με σέβας το όνομά του!

Ξακουστός αγύρτης ο ίδιος , είχε προτάξει πρόσφατα τα στήθη του έναντι των επιβλαβών μα αναγκαίων όπως υποστήριζαν οι κάτοικοι δημόσιων έργων για την ανάπλαση του χώρου αναψυχής όπισθεν του δημαρχιακού μεγάρου , στην καρδιά της πόλης . Είχε ακουστεί παντού η υπόθεση , και το θέμα είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις. Συνεργεία τύπου από όλη τη χώρα κατέκλυζαν καθημερινά τους δρόμους προσπαθώντας να εκμαιεύσουν σχόλια , ειδήσεις και αποκλειστικότητες από τους κατά τα άλλα αδιάφορους κατοίκους .

Ρεπερτόρια μουσικής και τεκταινόμενα διαφθοράς , οι βασικοί τίτλοι ειδήσεων για πολύ καιρό τώρα . Αδηφαγία , κανιβαλισμός και κατάχρηση εξουσίας . Τηλεδιασκέψεις εκατομμυρίων και κουρδισμένοι στρατοί από κάμερες , μικρόφωνα και μέϊκ απ . Τριαντάφυλλα πουθενά και αγάπη χωρίς σύνορα μόνο με γραπτά μηνύματα .

Το τέλος της υπόθεσης δεν φαινόταν να έρχεται σύντομα και όμως η ανησυχία απουσίαζε ολοσχερώς . Θέμα τα θύματα και θύματα τα δέντρα . Κακόβουλοι περαστικοί και κοφτερά , επικριτικά βλέμματα αγνώστων έκαναν αισθητή την απουσία τους τονίζοντάς την με την μεγαλύτερη ηρεμία που μπορεί άνθρωπος να αντέξει από άνθρωπο .

Μεγαλομανία . Ισχυρή και ακατάσχετη σχετικότητα διαπερνούσε τις υπάρξεις όλων και τους έκανε να μοιάζουν πιόνια . Ακέφαλα όντα κι ας είχαν όλοι δικό τους κεφάλι για να χαίρονται όλες σχεδόν τις αισθήσεις τους .

Διαφορετικό ήλπιζε τον κόσμο του ο ίδιος . Δεν δήλωνε ιδεαλιστής και ούτε ήταν . Δήλωνε ερωτευμένος με την ποίηση , τον χορό , τη μουσική , και με τον ίδιο . Κυριαρχούσε στις απόψεις του μια έκφυλη χαρά γύρω από την αρμονία , και τόνιζε στολίζοντάς τα , ό,τι πίστευε . Κεντρική μορφή στο χώρο του θεάματος ο ίδιος , κατείχε προνόμια που όλοι ζηλεύετε . Κοινό και κριτές , από όλον τον κόσμο , περίμεναν πως και πως μία νέα δικιά του καυστική παράσταση ή ακόμα και επανεκτέλεση κάποιου δικού του έργου ελπίζοντας μέσω αυτού στην προσωπική τους ανάδειξη , επαγγελματική εξέλιξη , στόμφο , πρωταρχικό κοινωνικά ρόλο και κυρίως χρήματα .

Εικονική αξία πλέον ο ρεαλισμός , βαλσαμωμένος και κλεισμένος σε σκονισμένες βιτρίνες , πάνω σε στενά γυάλινα ράφια . Πορσελάνινα ομοιώματα διάσημων προσώπων κι αυτά σκονισμένα , ως ένδειξη αναφέρονται εδώ ξεπεσμού των αξιών , αλλαγή των καιρών και «των καιρών» , αποξένωσης , και μίξης ασύνδετων έως τώρα στοιχείων προς όφελος του ενός .

Mika.El

Καλή τύχη γιατί, να σας χαιρετήσω θέλω. Την ανάγκη νιώθω μέσα σ’ όλα την αλήθεια να πώ. (>μέσα σ’ όλες μια αλήθεια να πω) Τελειώνει. Ίδιους μας βρίσκει ότι κι αν λες. Σε σένα, στους άλλους, ακόμα και στον εαυτό σου.

Κρυβόμαστε! Φοβόμαστε μην κάποιος απ’ αυτούς προλάβει και αρπάξει μια εικόνα μας αληθινή.

Ξαφνικά!

(Γελά ο μωρός! Μωρή!)

Ξαφνικά, πριν καν προλάβουμε να κρύψουμε τον ήλιο από της χαράς μας την αύρα. Και τότε τι; Τι πιστεύουμε πως πρόκειται να γίνει;!

Πρόκειται κλέψιμο. Επίκειται κλοπή δηλαδή; Μάλιστα!

Αυτό πιστεύεις , και γι αυτό δε δίνεις άμεσα αυθόρμητα χαρά! Φοβάσαι!

Να μη χάσεις. Κάτι που υποτίθεται μόνος σου κέρδισες , με την υποτιθέμενη αξία σου! Ντροπή! Μα τέλος πάντων , ξέρεις τι είναι;

Είναι χαρά! Γαμώτο! Χαρά! Να γεμίζεις από ζωντανό εσύ , και να θέλεις να φουσκώσεις το στόμα , το μυαλό , την κοιλιά σου από δαύτο , και κλείνοντας τα μάτια να σκάσεις! Κι ας χαθείς , να θες να σκάσεις!

Γιατί φαντάζεσαι τα πόσα χρώματα θα ξεχυθούν τρομάζοντας τους λυπημένους –μόνο , φαντάζεσαι τα σύννεφα από γέλιο που ομόφωνα θα σχηματίσουν κύματα , παλμούς και ήχο ξέγνοιαστο και φως! Χαρά γαμώτο! Μου! Χαρά!

Ξέρω τώρα θα λες –κλασσική συγγραφική τεχνική αμεσότητας με σκοπό την κέντριση ενδιαφέροντος , θα λες ,

από πού ήρθες εσύ τώρα και ξεφεύγοντας πάλι από το μίζερο αστικό μικροεγώ σου προσπαθείς να μεταδώσεις το αληθινό για σένα όσο ποτέ μήνυμα.

Το ξέρω , το λες! Ξέρεις κάτι; δεν ξέρεις .. Κλείνοντας να σου θυμίσω να διαβάζεις και να ακούς πάντα τους γονείς σου γιατί όπως λέγαν πάντα όλοι – και ακόμα λένε οι πιο παλιοί , είναι οι μόνοι που σε αγαπάνε τόσο!

Και πού σαι ε!

χαρά γαμώτο!Μου!

Χαρά! π

Mika.El

Αυτό που με λατρεία κάποτε κατασκεύασα. Και όταν κάτι κανόνας καταντήσει αλήθεια , δεν θέλεις να το σπάσεις; Να υπερβείς και τον καινούργιο φράχτη και να δραπετεύσεις; Τουλάχιστον παλιότερα. Τώρα δεν είναι ανάγκη. Έχουμε μάθει όλοι

πλέον λίγο πολύ να κάνουμε και λίγο πίσω. Ή να στεκόμαστε πολύ προτού σε δράση αφεθούμε λαίμαργα. Η ορμή και η

ένταση στη θέληση πήραν και συνεχίζουν να παίρνουν τη μορφή του σοφού συμβιβασμού.Αναγκαία. Όλα είναι βέβαια, αλλά δαύτο, πιο κοντά το νομίζω στη βιοτική Ανάγκη. Με το «α» κεφαλαίο –θα το είδες!

Λέξεις. Λεξούλες όμορφες. Γαμώτο!

Τι να κάνεις.

Πρέπει να το βρεις –μόνος σου, και να το κάνεις. Όχι για κανέναν άλλο πάλι παρά για σένα. Εσύ. Εσένα. Δικό σου. Δικός σου. Όλα β’! Όλα. Ακόμα κι εγώ. Κι εγώ β’ είμαι. Τάζομαι κατασκευάζω προσαρμόζω και –ομαι και πάλι σχεδόν τίποτα καινούργιο δεν υπάρχει πίσω μου, μονάχα ανθρώπινα εναποθέματα.

Υπολείμματα προσπάθειας υλοποίησης σκέψεων.

Απλά! Και έχει η απλότητα αρχίσει να μου την βαρά.

Πεινάω. Κι όποτε πεινάω , από τότε που πρώτη φορά σκέφτηκα αυτό, νευριάζω. Όχι που δεν μπορώ να βρω και να βάλω κάτι στο στομάχι μου να κατέβει αλλά η ανάγκη είναι, η φυσική αυτή ανάγκη που δε ρωτά , που με κάνει και θυμώνω.

Ανούσιοι θυμοί! Κι έλεγα πως έχω προχωρήσει στην καταξίωση του κουφαριού μου! Αν δεν είσαι σαν κι εμένα, δύσκολα θα καταλάβεις κάτι. Αποκλείεται! Μόνο κάτι ανάποδο – κι αυτό άμα θα καταλάβεις. Κρίμα! Για μένα. Και για σένα. Κρίμα για όλους. Για το είδος.

Είδος! Όλοι έχουν ένα τέτοιο από κάτι! Και όλοι ανήκουν σε ένα. Είδος!

Πολύς θαυμασμός. Δεν μπορείς να μετρήσεις κάτι σαν τον θαυμασμό. Εκτός κι αν δημιουργήσεις εξ αρχής κάτι πολύ πολύ καινούργιο που θα σε βοηθήσει. Να εφεύρεις μέτρα και σταθμά, να τα ορίσεις, να τα ελέγξεις 2 και 3 φορές και μετά θα μπορείς –ίσως, αν έχεις ακόμα κουράγιο και διάθεση, να μετρήσεις κάτι τέτοιο σαν και τον θαυμασμό. Ανώφελο.

Κουράγιο! Θέλω. Και να έχεις.

-και συγγνώμη για τους αριθμούς.

Mika.El

Την είχες!

Την πίστεψες!

Την διόρισες ψηλότερα από ότι της άξιζε …

Στ’ αλήθεια!

Σε βόλεψε!

Ίσως σου έταξε και  πιο πολλά από ότι ήθελες …

Ό,τι θα ήθελες!

Μπορείς και βλέπεις καθαρά!πρώτη φορά!τα πάντα …

Γύρω σου!

Γνωρίζεις τώρα!για πρώτη φορά!όσα γνώρίζες χρόνια …

Ήρθε πλέον!για σένα η σειρά!να ζήσεις …

Κάτι στ’ αλήθεια!αληθινό!γεμάτο ουσία!

Ουσία!Ναι!

Νομίζεις πως την βρήκες!

Νομίζεις!

Μα, πριν πραγματικά χαρείς, γύρνα το κεφάλι …

Δές!

Εκεί είναι έτσι;

Δε μάντεψα σωστά;

Εκεί είσαι εσύ!

Και με απορία σε κοιτάς!

Και θυμωμένα!

Εσένα!

και Απορείς!

Πόσο προχώρησες! και πώς το μπόρεσες!

τόσο ψηλά να φτάσεις!

ξαφνικά!

Τόσο καιρό δεν μπόρεσες να το πιστέψεις! Δεν θέλησες!

Οτι μπορούσες να ανεβείς!

Και τώρα;!

Απο ψηλά κοιτάζεις μ’ απορία το κορμί σου!

Αυτό εκεί κάτω! Εκεί που ήσουν! Ναι!

Κάπως μπόρεσες …

όμως μπορείς ακόμα;

Άραγε;

μπορείς ακόμα να τρέχεις σαν να είναι κατήφορος;

Μήπως;

Τί νιώθεις; Πές μου!

πού κοιτάς τώρα …

Λυπάμαι! Δε σ’ άρεσε!

αλήθεια λυπάμαι …

Αλλά,

όπως και παντού,

έτσι κι εδώ

υπάρχει κάτι θετικό.

Πριν ξεκινήσεις ΚΑΝ κάτι ΄μοναδικό ‘

κατάλαβε το …

κατάλαβε πως δεν είσαι συ που τρέχεις!

εσύ δεν μπορούσες…

ούτε πριν! ούτε και τώρα μπορείς!

ούτε και άυριο θα είσαι τόσο δυνατός!

ποτέ δε θα ‘σαι!

κατάλαβέ το και βάλ’ το στα πόδια!

τώρα που μπορείς …

κανείς δε βλέπει …

τώρα είσαι μόνος …

είναι απο κείνες τις στιγμές που

δε θες να το πιστέψεις και

μόνος δημιουργείς

κόσμους ολόκληρους

για να στεγάσουν

την άπειρη μοναξιά σου!

Εδώ είσαι τώρα! Και αν ακόμα το θες …

Μπορείς!

Να τρέξεις και …

ξανά να γλιτώσεις!

Και θα ‘ναι ξανά ‘για τελευταία σου φορά’ !

μπορείς αν θες …

ακόμα για λίγο …

σκέψου το …

εγώ σ΄αφήνω …

!Μή χαθείς!

φοβότανε τη μοναξιά. Σκέφτηκε να την επιλέξει για σύντροφο. Μα δεν μπορούσε. Τον έκανε να καταλάβει οτι κάποτε θα πίστευε στα ίδια του τα λόγια.  Γιατί στο τέλος, αυτό που φοβάσαι είναι αυτό που μόνιμα φέρνεις στο μυαλό σου. Και αυτό είναι που,  προσπαθώντας να αποφύγεις, βρίσκεσαι κάποτε στη δύσκολη θέση να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις αγκαλιάσει σφιχτά!
Οικτρά! Μοναδικά απλά και μοναχικά!
Τελικά, το θέμα ορίζοντας, δεν κάνεις άλλο παρά να χτίζεις. Θέτοντας ως βάση της ζωής σου τις επιλογές, συγχέεεις, αναπολείς λυπάσαι, κόπωση νιώθεις κάποτε , και τότε , είναι σίγουρα αργα! Και τότε, είναι ήδη Τότε…
Το τότε που πάντα έβλεπες να έρχεται, το τότε που δεν μπόρεσες ποτέ να δεις αληθινά αν και πάντοτε έλεγες πως το επιθυμείς σκληρά!
Σκληρότητα… βάναυσος τρόπος να τιθασεύσεις τον εγωκεντρικό πυρήνα της ύπαρξης, να νιώσεις θαυμαστός, όχι περίγελος, να γίνεις Ένας… όχι δύο! Οι δύο πάντα μας μπέρδευαν. Και όλα δρούσαν και θα δρουν όσο τίποτα, Αντίθετα!
Πού δίνεις νόημα; Τί πιστεύεις έχει αξία; Τότε μόνη της έρχεται… και τώρα είναι αυτή που σ’αγκαλιάζει σφιχτά! Και δε σ’αφήνει να πάρεις ανάσα! Αυτό που χρειάζεσαι… αυτό χρειαζόσουν πάντα, ένα κίνητρο… ποδήλατο που με αγάπη μακριά θα σ’έπαιρνε…
Όχι ότι εκεί καλύτερα θα είναι… αλλά είναι μακριά!
Το ξέρεις πώς το άγνωστο σε προκαλεί και πώς μαγεύει ο τρόπος που ο άλλος σκέφτεται! Κουνιέται! Αναπνέει και ζορίζεται κάποιες φορές!
Καλώς το πάλι…φίλοι γίναμε και πείθουμε το είναι μας πως θα ‘ναι αλλιώς… πιό όμορφα, πιο στοργικά και πιο γλυκα!
Το άγνωστο… τύχη να το φαντάζεσαι και ξεπεσμός γι’ αυτό κάθε που πετυχαίνοντάς το τελικά το ξεκρεμάς από τη βόλεψη που χρόνια είχε βρει μακριά σου.
όχι δε μπορείς αλλιώς να Κάνεις!
μόνο να το Ονομάσεις αλλιώς μπορείς… κι αυτό ξέρεις, δεν έχει και πολύ νόημα αυτό…
Μα , ούτως ή αλλιώς , όπως και νά’χει , σαγαπώ!
κι εσένα , Κι όλους!

Mika.El

Είσαι που λες σε μία πανέμορφη [φυσικά] παραλία .  Εκεί δεν έχει ούτε μύγες ούτε το βράδυ κουνούπια ούτε μέλισσες ούτε μυρμήγκια να σε τσιμπάνε στον ύπνο σου …  Εκεί όλα όπως ακριβώς τα ονειρευόσουν από παλιά είναι ! Με λίγα λόγια , ζεις αυτή τη στιγμή αυτό που πάντα ονειρευόσουν και προσπαθούσες να το σχεδιάσεις … Να το φέρεις μέσα σε κάποια πλαίσια , πάντα τα δικά σου , και τώρα , ξαφνικά , βρίσκεσαι εκεί  !..

Το πρώτο πράγμα που κάνεις αφού αφήσεις το βαρύ σου φορτίο κάτω , εκεί που οι σκηνές θα έχουν στηθεί σε λιγάκι , είναι να τριγυρίσεις για λίγο ολόγυρα  και αφού βρεις το πρώτο μέχρι τώρα αγαπημένο σου εκεί σημείο , με τα χέρια στη μέση , να ατενίσεις για αρκετή ώρα το πέλαγος που ανοίγεται μπροστά σου θρασύτατα όμορφο/τολμηρότατο και γεμάτο από όσα περίμενες  …  Σίγουρα αν καπνίζεις γενικά ,  θα σου έρθει τώρα η όρεξη να καπνίσεις ένα τσιγάρο . Το ετοιμάζεις λοιπόν με όλη τη χαρά που ακόμα προσαρμόζεται μέσα στο σώμα σου και το ανάβεις ! Ξέρω , είναι πολύ προσωπικές όλες αυτές οι στιγμές , και δεν θα ήθελες κάποιον να αφηγείται ότι συμβαίνει  ταυτόχρονα με ότι συμβαίνει , αλλά έτσι είναι . Το έχεις μάθει πια , και  υποτίθεται μέσα σε όλα όσα κάνεις , πάντα είναι και αυτή η μικρή [για άλλους] παράμετρος … Έτσι λοιπόν και ενώ ακουμπάς τα χέρια στο κεφάλι σου αγναντεύοντας ακόμη το πέλαγος και προσπαθώντας να διώξεις τις άσχημες σκέψεις που σαν μύγες αυθαίρετα  ορμάνε στο φαγητό σου , ακούς από πιο κάτω , από εκεί που είναι οι σκηνές , Φωνές ! Μισοκλείνοντας τα μάτια σου ,  προσπαθείς να φέρεις στο νου σου , πώς ήταν κάθε φορά όταν άκουγες κάτι που στ’ αλήθεια δεν είχε σημασία  , αλλά  του έδινες εσύ ! σημασία !  Έτσι , και σχετικά εύκολα , αρνείσαι να πιστέψεις πως αυτές οι φωνές , όλες αυτές οι φωνές, δεν σημαίνουν  κάτι το κακό απαραίτητα …

Έλα όμως που τα αυτιά σου ξανά  δεν σε υπακούν όπως τα έχεις ορίσει να πράττουν , και συνεχίζουν να σου μεταδίδουν ότι λαμβάνουν με παραστατικές εικόνες ! Αμέσως μία αίσθηση απαξίωσης και λύπησης , οίκτου! σε κυριαρχεί και ,  ξαφνικά όλα γίνονται όπως παλιά … άσχημα!ιδρωμένα!μα ακόμα στεγνά!κακά και ύπουλα!φτασμένα και γι’ αυτό ίσως ξεπερασμένα ήδη! Η σκέψη σου τώρα δεν ορίζεται από τίποτα το λογικό! Η λογική εξήγηση δεν είναι παρά μία εξήγηση! όπως και τόόσες άλλες! Που στα σίγουρα θα μπορούσαν να ισχύουν !.. Το έχεις δει όχι λίγες φορές να συμβαίνει γύρω σου … Και λόγω του ότι ακόμα δεν έχεις προφτάσει να αποφασίσεις ποιά θα είναι η επιλογή σου σε κάτι τόσο ασυνήθιστο , δεν ξέρεις ποτέ τί να κάνεις … κυρίως τί θα μπορούσες να διαλέξεις από τα τόσα εκατομμύρια  των επιλογών σου εκείνη [και μόνο εκείνη!] τη στιγμή!

Τρομαχτικό!… Αλλά το έχεις συνηθίσει πια! Ξέρεις ότι σίγουρα συμβαίνει[αφού το αισθάνεσαι!] αλλά νιώθεις τόσο άγουρος και μη αρμόδιος να δώσεις έστω και την πιο λογική λύση/πρόβλεψη/σκέψη για το Συμβάν! Το μόνο που ξέρεις , είναι το μόνο πράγμα για το οποίο είσαι ολοκληρωτικά σίγουρος αυτή τη στιγμή! Τίποτα άλλο δεν μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις ότι υπάρχει !!Το μόνο που ξέρεις να πεις με βεβαιότητα τώρα είναι: ”Δεν το ήθελα! ”  ” Μακάρι να ήξερα για τι μιλάτε! ” ”Αυτό Που Ξέρω Είναι Ότι Αυτό για το Οποίο μιλάτε,  Δεν Υπάρχει!Τώρα! Για μένα! Εδώ! ”

Κι όμως τρέχεις! Τρέχεις προς το μέρος που ακούγονται κάποιοι , ίσως οι φίλοι σου , να φωνάζουν ! Και ξέρεις τί θα πεις αν κάποιος σε ρωτήσει ,  δεν είναι έτσι ; Θα πεις ότι δεν φταις , ότι δεν είδες τίποτα , ότι δεν ξέρεις γιατί μιλάνε..! Έ ;

Μα τί άνθρωπος είσαι εσύ ; πώς τα σκέφτεσαι όλα με αυτόν τον τρόπο ; Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις , να φύγεις , να εξαφανιστείς , να απογίνεις , να μαραζώσεις ; Κάπου που κανείς δεν θα Νιώθει την Ανάγκη να Σε βοηθήσει επειδή απλΑ Δεν είσαι το παιδί του ! ή το παιδί του γείτονα ! του φίλου ! του αδερφού ! ;

Κάτι σε σταμάτησε τώρα , ξέρω … Πολύ πραγματικές πληροφορίες για μία στιγμή που δεν σηκώνει και πολλά αξιώματα … [Αξίωμα θα ήταν να πει κάποιος τώρα : ''σου μιλώ πραγματικά!'' Πραγματικά ; ; ; Ποιος είσαι και τι θέλεις από μένα ;  [ θα έλεγες εσύ! ]  Δεν μπορείς να έρχεσαι εδώ και να με τρομάζεις αν πρωτύτερα δεν με έχεις ενημερώσει για τις προθέσεις σου ! Συγγνώμη που θα στο πώ  μ’ αυτόν τον τρόπο , φίλε , [γιατί όπως σε κόβω φίλοι θα γινόμασταν υπό άλλες συνθήκες, ] αλλά θεωρήσαι από ολόκληρον εμένα , Εχθρός ! Άνθρωπος που τρομάζει άγνωστους ανθρώπους άσχετα με το αν δεν το θέλει και αν δεν το ξέρει ,  άσχετα μ’ αυτό ! Πρέπει να θεωρείται εχθρός της ύπαρξής σου !

Και φυσικά λυπάσαι όταν τα λες αυτά ! Σίγουρα στεναχωρήθηκες Κάθε φορά που οι παράλογες σκέψεις σου σε ανάγκασαν να βγάλεις τέτοια λόγια Μη εμπιστοσύνης , έχθρας , Ακόμα και εμπάθειας προς κάποιον όμοιό σου Με δύο πόδια , δύο χέρια , ένα στόμα , πνευμόνια , τρίχες , καρδιά , κύτταρα , και όσα ένας Θεός ξέρει ότι έχετε κοινά ! Όμως κάθε φορά έπειθες τον εαυτό σου ότι έτσι ήταν το σωστό , Ότι αυτό έπρεπε να κάνεις για την επιβίωσή σου …  και Άλλα παρόμοια ! Τώρα , μέσα σε μία στιγμή , Λάθος υπολογίζεις σκέψεις Τόσων αιώνων ! Χρεώνεις Λάθος σε σένα για σκέψεις που σε πήγαν τόσο μπροστά !από Οτιδήποτε ! Έτσι ένιωθες , και στην Τελική , έτσι ήταν ! Κι εγώ με το μέρος σου να Έρθω !

Όμως Κοίτα! Τώρα … Δες πόσα άραγε Να έχουν χτιστεί πάνω από εκείνα που ο ίδιος γκρέμιζες με Τρομερή σιγουριά ! και με Γυμνά Χέρια ! Πόσα είναι ;  Είναι πολλά ; Δεν νομίζω! Δεν Τα βλέπω  … Κι εσύ …  Για σένα χειρότερα ! Να βλέπεις πόσα γκρέμισες στην προσπάθεια να χτίσεις Κάτι καινούργιο , Κάτι μοναδικό , Κάτι Δικό σου ! Κι όμως τώρα ότι κατέχεις Είναι Ένα ερείπιο !     Γιατί γκρέμιζες μόνο ..και δεν είχες το κουράγιο ποτέ να χτίσεις .. Μόνο να γκρεμίζεις ήθελες !  Και είναι Τώρα που ακούς λόγια από Φίλους ειπωμένα Κάποτε.. Που σημασία Δεν βρήκαν να Πάρουν Από Σένα ! Τον Μεγάλο Χτίστη ! Που Πάντα για Μικρότερα και ΠοταΠά έβλεπε ότι δεν του Ανήκε!

Μια Ντροπή νιώθεις , Την ξέρω ! Αλλά δεν χρειάζεται ! Γιατί από μία σκοπιά , που Βέβαια ποτέ δεν έμαθες γιατί Ποτέ δεν Άκουγες , Έχεις ακόμα Χρόνο ! Για την ακρίβεια έχεις περίπου Όσο χρόνο έζησες , Επί 3 ! Αμέ!

Τρία !!!    Δεν μάθαμε Τη συνέχεια της ιστορίας με Τις σκηνές , Αλλά σίγουρα μάθαμε κάτι Θετικό από σένα Φίλε ! Βγάλαμε το περίπου συμπέρασμα Ότι από τώρα . . .  Μένουν άλλα 3 επί  Χ ! Όπου Χ  Ισούται με Το Πόσο χρονολογείσαι τώρα Κοντολογίς ! ΣπουδαίΟ !

Mika.El

Άκουσε τελικά τις επιθυμίες του και αποφάσισε πως επιτέλους , εδώ και πολλά φεγγάρια , ήταν επιτέλους η ώρα να συμφιλιωθεί με όσα τόσο καιρό προσποιούταν πως δεν έβλεπε ! Η ώρα είχε φτάσει και , caused by chance’s friendly emotions for him , έβλεπε τώρα πόσο τυχερός είχε αποδειχτεί πως ήταν από τη στιγμή που θυμάται τον εαυτό του σαν εαυτό του , και μέχρι αυτή την αναθεματισμένη ώρα . . . δεν θα μπορούσε ο καθένας να φανταστεί το μέγεθος της τύχης που είχε επιδειχθεί από την Καλή Κυρά της τύχης προς αυτόν !

Και τώρα , αν καταλάβαινε καλά , που δεν είχε βέβαια την αν άγκη έστω και λίγο να σκεφτεί να ψάξει για επιβεβαίωση ή όχι της ορθής ή όχι αντιληπτικής του ικανότητας , ήταν ώρα για δράση ! Το τρένο μόλις είχε περάσει , και το γερασμένο του άλογο ίσα που κρατιότανε στη ζωή , ίσως για να μην χάσει τούτη την δυναμική του επιστροφή ! Το σίγουρο ήταν ότι τον  αγαπούσε πολύ !είχανε μεγαλώσει από παιδιά μαζί και επιπλέον ως γνωστό , του είχε σώσει τη ζωή ένα δαιμονισμένο βράδυ από τα πολλά που είχανε περάσει μαζί οι δυο τους.

Τέλος πάντων, ναι … ίσως είχε ξεπεράσει πια τα όρια του λογικού ! Ορίστε! Και λοιπόν ; Βρίσκεται κανείς σας σε θέση επίγνωσης της ευθύνης που φέρει η ιδέα και μόνο πως μπορεί κανείς από σας να βγάλει γνωμάτευση , γιατί περί αυτού πρόκειται , για την συναισθηματική ακεραιότητα ή έστω ύπαρξης τέτοιας ή όχι ; Σας ρωτώ λοιπόν ευθέως και ευθεία περιμένω μπροστά σας την απάντηση ! ναι ναι ! αγέρωχα!!! Υπέροχα !

Καλό το ανέβασμά του , αλλά απότομα σταματά ! Και ξαφνικά κάποιος χτυπάει την πόρτα ! {καλησπέρα σας κύριε..!} ! Τον ακούω να μου φωνάζει κατακόκκινος ο νοικοκύρης του σπιτιού μου . {πως είπατε;} ; Τον ρωτώ εγώ και σαν αστραπή σκαρφαλώνω στον ώμο του και αρχίζω να του χτυπάω τη μύτη με τα πόδια μου !! Με τα πόδια μου !! Χχα! Καλό ήταν αυτό ..! Αλλά ο κύριος Χι. δεν καταλαβαίνει από αστειάκια! Αρπάζει τα πόδια μου και με χτυπά με μανία στον τοίχο! Και , παραλίγο να σπάσω το κεφάλι μου αλλά.. {καταραμένε σαδιστήήή!!}! Τον φωνάζω , και , με δύναμη τον σπρώχνω προς τις σκάλες μου! Να πέσει!! Και αν γίνεται να πεθάνει πονώντας πολύ από τα σπασμένα του κόκαλα!! Η βία που με διακατέχει τώρα είναι σίγουρα πρωτοφανής!!

Το εγχείρημά μου σπουδαίο και τότε τί;!Τί με σταματά τώρα από το να σκοτώσω τι;!Έναν άνθρωπο!! Άνθρωπο! Σαν κι εμένα..!! θα μπορούσα να είμαι εγώ αντί για κείνον..!!Και στη θέση του σίγουρα θα ευχόμουν να τύχω καλύτερης αντιμετώπισης και…Τύχης!! Τύχης ναι!!

Mika.El

Πήρε ώρες να καταλαγιάσει αυτός ο πανικός. Τώρα έχω γεύση από αίμα και εμετό στο στόμα. Λούζομαι ακόμα από το ίδιο μου το αίμα και μυρίζω ιδρώτα και ζέστη. Όμως , παρ’ όλη την ταλαιπωρία άπειρα κύματα οργασμικής χαράς με διαπερνούν ταυτόχρονα! Πιάνοντας το πρόσωπό μου αντιλαμβάνομαι ένα ξεραμένο χαμόγελο. Παγωμένο μα , αληθινό! Άρα χαίρομαι! Σκέφτομαι … Χαίρομαι; Μα τί στο καλό συμβαίνει με μένα! Πώς είναι δυνατόν να χαίρομαι. Εκεί στην άκρη του πουθενά , με το κεφάλι μου ανοιχτό και με όσες νότες είχα καταφέρει να μαζέψω μέχρι τώρα να έχουν εξαφανιστεί μέσα στο σύμπαν , πώς είναι δυνατόν να χαίρομαι! Κι όμως … Το σώμα μου ποτέ μέχρι τώρα δεν μου είχε πει ψέμματα. Γι’ αυτό κι εγώ το παίρνω γρήγορα απόφαση και ως λογική ύπαρξη μαζεύω από ολόγυρα ότι κομμάτι κρανίου έμεινε όσο άθικτο μπορούσε από την τρομακτική έκρηξη , και ορθώνομαι! Κοιτάζω γύρω , γύρω , γύρω , γύρω , και επιλέγω να κατευθυνθώ νότια! Παίρνω λοιπόν μια μεγάλη ανάσα και ……

Εδώ είμαι! Άς αρχίσουμε ξανά , σώμα μου! Έχουμε δουλειά! Ακούγομαι να λέω …Έχουμε νότες να μαζέψουμε εγώ κι εσύ!! Εμπρός λοιπόν! Σήκωσέ με!

[πηχτό μαύρο και από τις τέσσερις(4) πλευρές της οθόνης αρχίζουν να κλείνουν το κάδρο. Εγώ στο κέντρο προχορώ αργά και σταθερά προς το βάθος , μέσα στην οθόνη και στάζω ακόμα αίμα. Η οθόνη πλέον είναι παντελώς σκοτεινή και , αν ήταν ταινία τώρα θα περνούσαν ήδη οι τίτλοι τέλους.]ΤΕΛΟΣ

Mika.El